یادداشتهای تلگرامی (8) رهایش

بند بگسل باش آزاد ای پسر چند باشی بند سیم و بند زر

گوئی در جواب این پرسش مقّدر که چگونه می توان این سخنان و حال پختگان را دریافت و از خامی به بلوغ و پختگی رسید ؟ پاسخ می دهد که بندها را باز کن ! همه بندها را . زنجیر ؛ زنجیرست ! می خواهد از طلا باشد یا از آهن و فولاد . قفس ؛ قفس است ! می خواهد میله هایش چوبی باشد یا فلزی یا فرضا طلائی. هر قید و بندی موجب گرانجانی و زمینگیر گشتن خواهد شد ؛ رها کن تا رها شوی ! "تَخَفَّفُوا تَلْحَقُوا" ؛(نهج البلاغه ؛ خطبه:21) سبکباری و سبکبالی موجب وصال می گردد و این کار چندان ساده ای نیست بل "هنر رهروان چالاک است" امام علی (ع) در دعای کمیل عرض می کند: « اللَّهُمَّ عَظُمَ بَلاَئِي وَ أَفْرَطَ بِي سُوءُ حَالِي وَ قَصُرَتْ (قَصَّرَتْ) بِي أَعْمَالِي وَ قَعَدَتْ بِي أَغْلاَلِي» غالبا آدمی گرفتار خودفریبی و تبانی با خویشست؛ فکر می کند رها شده و این پندارِ رهائی ؛ خود زنجیر شِداد و غلاظی برایش می شود.سعدی با مداقه و زرفانگری گوید:

باید به تعبیر کارن هورنای "صداقتی بیرحمانه" با خود داشت ؛ بدون ستیزه و درگیری با خود واقع نگر بود