سیری مباد سوخته تشنه کام را

1 1 سوختۀ 1 کام را
تا جرعه نوشِ چشمۀ شیرین گوار توست

بیچاره دل که غارت عشقش به باد داد
ای دیده خون ببار که این فتنه کار توست

هرگز ز دل امید گل آوردنم نرفت
این شاخ خشک ، زنده به بوی بهار توست

صلَّی اللهُ عَلَیکَ یَا اَبَاعَبدِاللهِ

+ نوشته شده توسط سیامک مختاری در شنبه سی و یکم تیر ۱۴۰۲ و ساعت 21:31 |